Sealed with a Kiss

โปสเตอร์ Sealed with a Kiss

Sealed with a Kiss, 2024

เรื่องย่อ

Sealed with a Kiss เป็นหนังตลกในโรงเรียนที่สร้างขึ้นจากความเข้าใจผิดต่อเนื่อง ความรู้สึกที่ไม่ถูกเอ่ย และความมั่นใจผิดที่ เมื่อ Zhengzheng บังเอิญพบจดหมายรักที่ Qilian เขียนถึง Xizi เพื่อนสนิทของเธอ ความอิจฉาและความไม่แน่ใจทำให้เธอเข้าไปแทรกแซง สิ่งที่เริ่มจากความเข้าใจผิดส่วนตัวขยายออกเมื่อเพื่อน ๆ เข้ามา แต่ละคนเชื่อว่าเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น และพยายามช่วยในแบบของตัวเอง

จดหมายถูกอ่านผิด ข้อความถูกส่งให้ผิดคน เจตนาถูกคาดเดาแทนที่จะอธิบาย และความสัมพันธ์ค่อย ๆ พัวพันอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีตัวละครคนใดเข้าใจทั้งหมด

บันทึกของผู้กำกับ

Sealed with a Kiss เขียนทั้งหมดโดย Qiushui เพื่อนของฉัน ซึ่งเคยเขียนหนังเรื่องแรก The Wrong Move ด้วย ฉันทำหน้าที่ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ในโครงการนี้

ชื่อจีน Yi Wen Feng Jian มีความย้อนแย้งอยู่ “Kiss” สื่อถึงความรัก ส่วน “jian” หมายถึงการปิดผนึกหรือความเงียบ สำหรับฉัน ความเงียบนั้นเป็นส่วนที่น่าสนใจกว่า: ความรักใคร่อยู่ทุกที่ แต่การสื่อสารที่แท้จริงแทบไม่มี

เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ ฉันเห็นความคิดอื่นในเรื่องที่ยังไม่เข้าใจเต็มที่เมื่อกำกับครั้งแรก ทั้งความอยากครอบครองในรักข้างเดียว ความอิจฉา และวิธีที่เพื่อนแทรกแซงความสัมพันธ์ของคนอื่นโดยเชื่อว่ากำลังช่วย อย่างไรก็ตาม ฉันไม่อยากตีความหนังใหม่ทั้งหมดผ่านความรู้ในวันนี้ ตอนนั้นสิ่งที่ทำให้หลงใหลเรียบง่ายกว่ามาก: ความไร้เหตุผลเชิงตลกที่เกิดเมื่อผู้คนไม่ยอมพูดให้ชัด และยิ่งมั่นใจในความเข้าใจผิดของตนเอง

บันทึกการผลิต

การวางแผน Sealed with a Kiss เริ่มไม่นานหลังผลิต The Wrong Move และดำเนินอยู่ราวแปดเดือน ในที่สุดเราถ่ายในเดือนตุลาคม 2024 ไม่นานหลังฉันเข้าเรียนมัธยมปลาย เป็นโครงการทำภาพยนตร์อย่างเป็นทางการเรื่องที่สอง

ทีมประกอบด้วยนักแสดงหกคนและฉัน จึงใหญ่กว่าหนังเรื่องแรก แต่ต้องถ่ายทั้งเรื่องในวันเดียวระหว่างวันหยุดวันชาติจีน

แม้ฉันย้ายไปมัธยมปลายแล้ว เรากลับไปถ่ายที่โรงเรียนมัธยมต้นเดิม บทเขียนขึ้นตอนที่เรายังเรียนอยู่ที่นั่น และฉันรู้สึกว่าการกลับสู่สภาพแวดล้อมต้นทางสำคัญ อีกเหตุผลในทางปฏิบัติคือโรงเรียนมัธยมปลายกำลังเตรียมงานครบรอบ 40 ปี ทำให้ใช้พื้นที่ไม่ได้

เราเข้าโรงเรียนมัธยมต้นในวันหยุดโดยไม่ได้จัดเตรียมการถ่ายทำอย่างเป็นทางการ ระหว่างถ่ายบังเอิญพบรองผู้อำนวยการและครูคนหนึ่ง หลังพูดคุยสั้น ๆ พวกเขาเพียงเตือนให้ระวังความปลอดภัยและอนุญาตให้ทำต่อ

ในทางเทคนิค งานนี้กลับมีข้อจำกัดมากกว่าหนังก่อน The Wrong Move ถ่ายด้วย Sony A7 IV ส่วน Sealed with a Kiss ใช้ DJI Osmo Pocket 3 เป็นหลัก ระบบกันสั่นในตัวทำให้ไม่ต้องใช้กิมบอลแยก แต่เราแทบไม่มีอุปกรณ์แสงหรือเสียงเฉพาะทาง

บทมีฉาก ตัวละคร และการจัดกล้องมากกว่าเรื่องแรกมาก แต่มีวันเดียวที่ทุกคนว่างพร้อมกัน ความสำคัญจึงค่อย ๆ เปลี่ยนจากทำแต่ละฉากให้ดี เป็นทำให้แน่ใจว่าทุกฉากได้ถูกถ่าย แทบไม่มีโอกาสซ้อม เตรียมนักแสดง ปรับแสง หรือถ่ายซ้ำ หลายครั้งเมื่อช็อตใช้ได้ในทางเทคนิค เราก็ต้องไปต่อ เราเตรียมสตอรีบอร์ดและคิดการจัดฉากล่วงหน้า แต่ตารางบีบแน่นจนการเตรียมหลายอย่างนำมาใช้จริงอย่างมีความหมายไม่ได้

ท้ายที่สุดหนังไม่เคยเสร็จในขั้นหลังการถ่ายทำ

ทบทวนผลงาน

ฉันค่อนข้างสมบูรณ์แบบนิยมกับงานตัวเอง เมื่อดูฟุตเทจ จึงเห็นแทบแต่สิ่งที่ล้มเหลว: การแสดงที่เร่งรีบ การไม่มีแสงที่ควบคุมได้ งานออกแบบการผลิตที่พัฒนาไม่พอ และคุณภาพภาพที่ไม่ตรงกับสิ่งที่จินตนาการตอนเตรียมหนัง ฉันยังไม่พอใจกับตอนจบของบทด้วย เป็นเวลานานที่โครงการนี้เหมือนสิ่งที่อยากซ่อนมากกว่าจะใส่ในพอร์ตโฟลิโอ

เป็นครั้งแรกที่พยายามจัดการเรื่องที่ซับซ้อนกว่าทรัพยากรการผลิตอย่างมาก จากเรื่องเล่าขนาดเล็ก ฉันต้องรับมือกับนักแสดงหกคน หลายสถานที่ในโรงเรียน มุมมองตัวละครที่ตัดกัน จดหมาย จินตนาการ ภาพย้อนอดีต และความเข้าใจผิดคู่ขนาน ความล้มเหลวจึงไม่ได้เป็นแค่การทำแต่ละช็อตได้ไม่ดี ปัญหาสำคัญกว่าคือช่องว่างระหว่างความทะเยอทะยานของบทกับเงื่อนไขการผลิต

ขณะเดียวกัน สิ่งหนึ่งของโครงการที่ยังทำให้ฉันสนใจอย่างลึกซึ้งคือโครงสร้าง ฉันยังหลงใหลเรื่องที่สถานการณ์เดียวกันถูกเข้าใจต่างกันตามมุมมองที่เราอยู่ หากกลับมาทำหนังแบบนี้ในอนาคต อยากสำรวจการเปลี่ยนมุมมองอย่างตั้งใจและควบคุมได้มากกว่านี้

สิ่งที่ได้เรียนรู้

สิ่งสำคัญที่สุดที่ได้เรียนรู้จาก Sealed with a Kiss คือเวลาไม่ใช่เพียงเงื่อนไขด้านการจัดการของการทำหนัง มันส่งผลโดยตรงต่อคุณภาพของการตัดสินใจสร้างสรรค์แทบทุกอย่าง

ฉันเริ่มเข้าใจความสำคัญของการจัดตำแหน่งและการเคลื่อนไหวด้วย เมื่อมีตัวละครมากขึ้นและปฏิสัมพันธ์ซับซ้อนขึ้น การวางกล้องหน้านักแสดงอย่างเดียวไม่พออีกต่อไป ต้องออกแบบการเคลื่อนไหว ตำแหน่ง จังหวะ และความสัมพันธ์กับพื้นที่

โดยเฉพาะเมื่อทำงานกับนักแสดงที่ไม่ใช่มืออาชีพ การคาดหวังให้ทุกคนมาถึง เข้าใจกัน เข้าถึงตัวละคร และแสดงดีที่สุดทันทีนั้นไม่สมจริง การผลิตต้องมีที่ว่างสำหรับการพูดคุย ซ้อม ทดลอง และแม้แต่การทำความรู้จักง่าย ๆ ก่อนถ่าย

ประสบการณ์นี้เปลี่ยนวิธีคิดเรื่องการผลิต บทที่ทะเยอทะยานกว่าไม่ได้ทำให้หนังดีขึ้นโดยอัตโนมัติ ขนาดของโครงการต้องสอดคล้องกับเวลา ผู้คน อุปกรณ์ และความใส่ใจที่มีสำหรับสร้างมัน และบางครั้ง การทำน้อยลงให้เสรีภาพแก่ผู้กำกับที่จะทำอย่างเหมาะสม